WdG Communicatie

Het huis met de varkentjes

Bob (52) en Irene (48) wonen met Lodewijk (18), Georges (17) en Pien (15) in een
vrijstaand huis in een bosrijke omgeving. Irene: 'We hebben er jaren naar gezocht
want kennelijk wilden wij iets dat moeilijk te vinden is. Ik wilde een grote
huiskamer -al was het maar omdat we een vleugel hebben- maar niet zoveel
slaapkamers. Als de kinderen straks uit huis zijn wil ik niet met een half bewoond
huis zitten. Het moest niet te oud zijn, rustig liggen, maar ook weer niet te ver uit
de bewoonde wereld. Dit huis heeft absoluut alles wat we willen, maar het was
wel even zoeken.' En waar komen de varkentjes vandaan? 'We vinden de vorm zo
leuk. En als je er een paar hebt gaat het vanzelf: je komt ze overal tegen en vrienden
verassen je met de meest uiteenlopende varkens!'

In de hal staat een oud ladenkastje uit de familie en ook de koperen
muurkandelaars komen daar vandaan. Irene: 'We noemen de zolder van mijn
schoonouders de klassieke Ikea! Als wij iets nodig hebben is het daar vrijwel altijd
te vinden. In dit kastje bewaren we alle sjaals, mutsen en handschoenen. Er op
staat ons eerste bronzen varkentje. De spiegel die er boven hangt bestaat uit een
schilderijlijst die ik zelf bij de vuilnisbak heb gevonden. Daar heb ik een enorme
neus voor, al zeg ik het zelf. Wat goudverf er op, vooral niet te netjes, een spiegel er
in en klaar is Kees. Op de vloer door het hele huis, met uitzondering van de
slaapkamers, ligt Italiaans marmer. Het is heel praktisch met kinderen, honden en
poezen en het schept ruimte doordat het licht weerkaatst.'

Irene is dol op rommelmarkten. 'Ik zoek zoveel mogelijk gericht, anders wordt je er
gek van.' Veel van het blauw witte aardewerk dat bovenop de kast in de hal staat
komt van rommelmarkten. Die in de Veemarkthallen in Utrecht zijn haar favoriet.
'Het is de sport om niet te veel uit te geven, boven de pakweg € 15,- ga ik eigenlijk
niet. Er staan een paar familiestukken bij en ook op vakanties kom ik nog wel eens
iets tegen. Door de stukken te verzamelen krijgen ze iets extra's en houd je de rust
op andere plekken.'

De grote tuin geeft ruimte aan de hobby van Bob: beelden voor in de tuin. Ongeveer
drie keer per jaar organiseert hij een expositie met beelden van steeds wisselende
kunstenaars. Bob: 'Een beeld geeft een bijzonder cachet aan de tuin. Het kan een
verloren hoekje opeens heel interessant maken en maakt de tuin boeiend ook in
relatief kale jaargetijden. Mij spreken figuratieve beelden aan met menselijke
figuren en dieren, die bied ik dan ook voornamelijk aan.' Het beeld van de
vrouwengroep is gemaakt door Carla Wiersma, een grote favoriet van Bob en Irene:
'zij heeft ook koppen van onze kinderen gemaakt die ons natuurlijk zeer dierbaar
zijn'.

De open haard in de huiskamer wordt vrijwel dagelijks gestookt, vaak met hout uit
eigen tuin. Op de vloer naast de haard staat Irene's lievelingsvarken. 'Het is van
gietijzer en komt ook weer van een rommelmarkt. Het weegt wel 20 kilo dus ik heb
er flink mee lopen zeulen. Juist omdat het er een beetje stijf en onbeholpen uit ziet
vind ik aandoenlijk.' Het schilderij is gemaakt door een vriendin van Bob's
grootmoeder waarvan er verschillende werken in de familie zijn. De lamp op het
kastje is ook een geslaagde vuilnisbakvondst, alleen de kap is nieuw.

De secretaire is weer een verzamelpunt voor dierbare voorwerpen. 'Minimalisme is
niet echt aan mij besteed', lacht Irene. 'De kannen die er op staan vind ik te mooi
om in een kast te zetten. Het schilderijtje van de geranium komt van de Emmaus en
koste bijna niets, maar ik geniet er iedere dag van.'

In een rustig hoekje staat een oud tafeltje, gemaakt van een kofferstandaard, met
daar op een lampenvoet van Hans te Kloese. De oudroze kap is van Ikea en geeft
prachtig warm licht op een verzameling bronzen varkentjes van verschillende
herkomst.

Het schilderij toont San Giminiano in Italie, geschilderd bij avond wat een heel
bijzonde sfeer geeft. De heksenbal versterkt de kleuren. In de houten tabakspot
worden de sigaartjes bewaard die opa graag rookt als hij op bezoek komt. Het
kastje, waarin de tafelkleden worden bewaard, hoort bij de secretaire.

De vleugel, een Broadwood uit 1849, stond onder een doek bij de pianoverkoper.
Bob: 'Hij ontstemt misschien wat sneller dat een gewone piano en we moeten de
luchtvochtigheid goed in de gaten houden, maar het is een prachtig instrument
met een warme klank.' Voor Bob is pianospelen de ideale manier om te ontstressen
na een drukke dag. Het dambord zette Irene bij de verhuizing 'even' op het tafeltje,
maar het is daar nooit meer weg gegaan. De staande koperen kandelaar is een
vakantiesouvenir uit Griekenland.

In de eetkeuken hangen Franse reclameprenten uit de jaren'50 aan de muur en
geven een soort cafésfeer. Irene is dol op tafeldekken .'Ik heb een zwak voor
serviesgoed', bekent zij,'en ik maak graag combinaties met oude en nieuwe
spullen. De bordjes en de suikerpot komen van Bob's oma, maar de kopjes en de
melkkan zijn van Bunzlau. De kopjes zijn niet alleen mooi, ze zijn ook heel
praktisch: ieder onthoudt zijn eigen patroon en ze passen precies onder het
expresso-apparaat.'

Tekst: Wendy de Graaff
Fotografie: Jorgen Koopmanschap